Στις 8 Νοεμβρίου 2006 ξεκίνησε μια διαδρομή που έμελλε να είναι μεγάλη σε διάρκεια και να σφραγιστεί τελικά με τον καλύτερο τρόπο, δικαιώνοντας τα προμηνύματα που είχε δώσει η ΑΕΛ τα προηγούμενα χρόνια στο θεσμό του κυπέλλου φτάνοντας στους “8" την περίοδο 2005-06. Οι βυσσινί παρατάχθηκαν στην Κομοτηνή απέναντι στον Πανθρακικό δίνοντας τον πρώτο τους αγώνα για το θεσμό του κυπέλλου. Ο υπερβάλλοντας ζήλος των γηπεδούχων για μια νίκη γοήτρου απέναντι σ’ έναν μεγάλο αντίπαλο σκόνταψε μπροστά στην εκπληκτική εμφάνιση του τερματοφύλακα Χριστόπουλου. Η ΑΕΛ, χωρίς να αγγίξει υψηλά επίπεδα σκόραρε εύκολα τρεις φορές με τους Νταμπίζα, Καλαντζή και Γκαλίτσιο και άφησε πίσω της το πρώτο εμπόδιο χωρίς μεγάλες εντάσεις.

Η κλήρωση έφερε τον ΟΦΗ στον δρόμο των βυσσινί  που ταξίδεψαν στις 21 Νοεμβρίου στο Ηράκλειο κι ενώ κατάφεραν να προηγηθούν με ωραία κεφαλιά του Αλωνεύτη, δέχθηκαν την ισοφάριση λίγο πριν τη λήξη και το ραντεβού ανανεώθηκε για τις 11 Ιανουαρίου 2007 στο Αλκαζάρ. Η ΑΕΛ με σπουδαία εμφάνιση σκόρπισε τους κρητικούς και με σκόρερς τους Διγκόζη, Μπασιλά και Φωτάκη πέρασε στην επόμενη φάση με το επιβλητικό 3-1.
Ο επόμενος αντίπαλος των βυσσινί ήταν η Κέρκυρα και ο πρώτος αγώνας στο νησί λήγει χωρίς τέρματα με τον Κόζλει να χάνει σπουδαία ευκαιρία για γκολ. Η ρεβάνς όμως στο Αλκαζάρ αποτελεί αποκλειστική υπόθεση του βυσσινί φορ που με δύο γκολ σπρώχνει πανηγυρικά την ΑΕΛ στα ημιτελικά του κυπέλλου.
Αντίπαλος προκύπτει η έκπληξη του θεσμού: ΠΑΣ Γιάννινα καταστρέφει τις βλέψεις του Ολυμπιακού για το κύπελλο και στέκεται απέναντι στην ΑΕΛ με την όρεξη του να έχει ανοίξει… Ο πρώτος αγώνας γίνεται στο Αλκαζάρ στις 14 Μαρτίου με τη δίψα του κόσμου για τον τελικό να κουνά τα τσιμέντα του ιστορικού γηπέδου, και οι βυσσινί με εμφάνιση που δεν αφήνει κανένα περιθώριο σκοράρουν δύο φορές με  τον παίχτη που θα συνδέσει το όνομα του με το τρόπαιο, του Ανρί Αντσουέ. Το τελικό 2-0 περιμένει απλά τη σφραγίδα στα Γιάννινα για να οδηγήσει τους βυσσινί στον τελικό του Πανθεσσαλικού. Σχεδόν ένα μήνα αργότερα, στις 18 Απριλίου η ΑΕΛ καλείται στα Γιάννινα να σφραγίσει το εισιτήριο της συμμετοχής της στον τελικό. Η δολοφονία του Φιλόπουλου σε σύγκρουση οπαδών του Ολυμπιακού και του ΠΑΟ σηκώνει κύμα  κατατρεγμού κατά των συνδέσμων και των οργανωμένων σύμφωνα με την προσφιλή τακτική καπήλευσης των media που δικάζουν και καταδικάζουν ερήμην θεσμούς που κατοχυρώνονται από το Σύνταγμα.
Όλη η πόλη ζει στο ρυθμό του δεύτερου ημιτελικού όταν η πολιτεία απαγορεύει στους συνδέσμους τις οργανωμένες μετακινήσεις σε μια γλοιώδη επίδειξη υποκρισίας. Η ΑΕΛ προμηθεύεται 1000 εισιτήρια που ΣΙΓΟΥΡΑ θα γίνουν ανάρπαστα, πως όμως θα μετακινηθούν όλοι αυτοί; Τώρα πια πρέπει επιτέλους να γραφτεί όλη η πραγματικότητα: σε σύσκεψη με την διοίκηση της ΠΑΕ ο σύνδεσμος αναλαμβάνει άτυπα την οργάνωση όλης της εκδρομής ενώ θεωρητικά σύμφωνα με τις οδηγίες η ΠΑΕ οργανώνει τη μετακίνηση. Έτσι οι πρωταρχικά κανόνες και τα αξιώματα της χώρας μας, δηλαδή όλοι κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας αλλά δεν το λέμε ούτε στον εαυτό μας, θριαμβεύουν γι’ άλλη μια φορά. Η ΑΕΛ μπροστά στον κόσμο της αλώνει τα Γιάννινα με συνοπτικές διαδικασίες και από το πρώτο μέρος του αγώνα με το 0-2 και σκόρερ του Αλωνεύτη ρίχνει το σύνθημα για ένα διαρκές πανηγύρι στο βυσσινί πέταλο.
Η πόλη αρχίζει να ζει για την 5η Μαΐου 2007. Η διαδρομή της ΑΕΛ στο πρωτάθλημα και ο αγώνας για παραμονή δημιουργεί ανόητα σενάρια πριν τον αγώνα του πρωταθλήματος με τον ΠΑΟ για ανταλλαγές με τον αντίπαλο στον τελικό. Τώρα πια όλοι γνωρίζουμε την αλήθεια… Ο σύνδεσμος σε σύσκεψη με την ΠΑΕ ενημερώνεται για τους χώρους που θα καταλάβει στο Πανθεσσαλικό καθώς και για γενικότερα ζητήματα οργάνωσης και μετακίνησης στο Βόλο.
Από τη Δευτέρα 30 Απριλίου άρχισε ένα ανεπανάληπτο πενθήμερο με τα γραφεία του συνδέσμου να πολιορκούνται καθημερινά από εκατοντάδες μέλη και μη που παλεύουν για ένα εισιτήριο και μια θέση στα λεωφορεία. Η αργία της Πρωτομαγιάς διαλύεται στα προεόρτια: η πολυμελής οργανωτική επιτροπή του συνδέσμου κλείνεται από νωρίς το μεσημέρι μέχρι τα ξημερώματα κάθε μέρα της εβδομάδας στα γραφεία για να διευθετήσει κάθε λεπτομέρεια της ιστορικότερης εκδρομής της μεταγενέστερης ιστορίας της ΑΕΛ.Με πρωτοβουλία μιας άλλης ομάδας φιλάθλων και σε συνεργασία με τη διοίκηση των βυσσινί καλούνται οι θρυλικοί Πολωνοί της Κυπελλούχου ΑΕΛ του 1985, Κμίετσικ και Άνταμτσικ και τιμώνται σε ειδική εκδήλωση. Ολόκληρη η πόλη αποπνέει την αύρα του νικητή.
Το μεσημέρι της 5ης Μαίου ξεκινούν οι εικόνες της απόλυτης ανατριχίλας: το μακρύ βυσσινί κονβόι ξεκινά από το Αλκαζάρ να φέρει το “ΚΥΠΕΛΛΟ ΞΑΝΑ ΣΤΟΝ ΠΗΝΕΙΟ” με τα κορναρίσματα να σκεπάζουν κάθε ήχο και την πόλη στα πεζοδρόμια να χαιρετά κουνώντας σημαίες και κασκόλ. Η ΑΕΛ απέναντι στον ΠΑΟ σε τελικό  κυπέλλου για τρίτη φορά στην ιστορία της και οι 10000 οπαδοί της πιστεύουν στον στόχο περισσότερο από τον αντίπαλο που άχρωμα επιχειρεί να σώσει μια αποτυχημένη χρονιά.
Το ξεκίνημα είναι ιδανικό για τους βυσσινί που αιφνιδιάζουν τον ζαλισμένο ΠΑΟ και με κεφαλιά του Κόζλει από φάουλ του Φωτάκη βάζουν φωτιά στο Πανθεσσαλικό. Ο αγώνας είναι σκληρός και βασίζεται στην τακτική, η ΑΕΛ ελέγχει την εξέλιξη του όμως ο ΠΑΟ ισοφαρίζει στην εκπνοή του πρώτου μέρους με πέναλτι του Παπαδόπουλου. Οι ισορροπίες συνεχίζουν να είναι λεπτές σε όλη τη διάρκεια του δευτέρου ημιχρόνου… μόνο μέχρι το 82ο λεπτό όταν η μπαλιά του Φωτάκη έθεσε τους πλανήτες σε τρελή τροχιά και το μαύρο βέλος στην κούρσα της ζωής του : ο Ανρί Αντσουέ  καλπάζει γρήγορα απέναντι στο πράσινο τέρμα και χιλιάδες ζευγάρια μάτια βλέπουν την ιστορία να έρχεται βήμα βήμα προς το μέρος τους.Τα δίχτυα τινάζονται με δύναμη, ο πιο αμφιλεγόμενος ήρωας της σύγχρονης ιστορίας της ΑΕΛ τεντώνει το χέρι του πάνω από το βλέμμα του και ατενίζει την κερκίδα να καίγεται ήδη από τη χαρά του νικητή. Το τελευταίο σφύριγμα αποτρέπει ένα έγκλημα καθώς ο Μάντζιος αστοχεί στην τελευταία ευκαιρία του αγώνα την ίδια στιγμή που ο Ρομέρο με εξόφθαλμο επιθετικό φάουλ πλακώνει τον Κοτσόλη…

Λίγα λεπτά αργότερα ο Νίκος Νταμπίζας. με τη συνδρομή του Ζήση Ζιάγκα σηκώνει το τρόπαιο στον ουρανό μέσα σε αποθέωση. Τη νύχτα εκείνη η Λάρισα δεν θα κοιμηθεί: το κέντρο πλημμυρίζει από κόσμο, τα καπνογόνα μοιάζουν να μην τελειώνουν ποτέ, ορδές οπαδών περιφέρονται από το Αλκαζάρ στο κέντρο. Το τρίτο τρόπαιο της ΑΕΛ πέρα από την αυτονόητη σημασία του άνοιξε την πόρτα για την επόμενη ευρωπαϊκή περιπέτεια των βυσσινί.