img1.jpgΤα ξημερώματα της Δευτέρας, γύρω στις τρεις άρχισαν να αφήνονται οι πρώτοι σάκοι στην πλατεία της Νομαρχίας. Τα πανό, τα πλακάτ, το τύμπανο και τα κιβώτια με τα νερά ακολούθησαν. Το λεωφορείο εμφανίστηκε γύρω στις 3:30 και τα πράγματα φορτώθηκαν γρήγορα σπρωγμένα από την ανυπομονησία για το μεγάλο ταξίδι. Τα τελευταία συνθήματα πριν την αναχώρηση έφεραν τις πρώτες σταγόνες της βροχής μαζί με μερικούς περίεργους που πετάχτηκαν στις βεράντες τους να δουν τι ακριβώς γίνεται. Στις 3:50 το ταξίδι άρχισε.

IMAGE (2)(1).jpg

Περάσαμε τα Τέμπη μέσα σε μια καταιγίδα και οι αστραπές φώτιζαν το δρόμο. Μετά την Κατερίνη όλα ηρέμησαν. Στις 6:20 περάσαμε στα Σκόπια και μετά από μια αδιάφορη διαδρομή περάσαμε τα σύνορα της Σερβίας στις 9:30 : το αυτοκόλλητο της Coca-Cola δίπλα στην εικόνα της Παναγίας στην τζαμαρία ενός φυλακίου ήταν μια αλλόκοτη παράσταση. Στις 2:40 περάσαμε από το Βελιγράδι και στις 17:40 τα σύνορα της Ουγγαρίας : μοιράσαμε yearbooks στις κοπέλες που είχαν υπηρεσία και μία ευχαρίστως φωτογραφήθηκε με αυτό.
IMAGE (3)(1).jpg
Λίγες στιγμές μετά τη δύση του ηλίου, στις 20:30 μπήκαμε στη Βουδαπέστη. Κάναμε μια σύντομη ξενάγηση και καταλύσαμε στο ξενοδοχείο. Μετά το απαραίτητο μπάνιο βιαστήκαμε να βρεθούμε στο κέντρο της πόλης. Τα πρόθυμα κορίτσια ήταν πάντα εκεί και γύριζαν αλλάζοντας στόχους κάθε στιγμή. Ήπιαμε τις μπύρες μας και υψώσαμε όλοι μαζί τα ποτήρια μας με τις πρώτες ευχές για πρόκριση. Η Τρίτη ξεκίνησε νωρίς γιατί ο χρόνος μας πίεζε : στις 7:30 αφήσαμε τη Βουδαπέστη έχοντας όλοι μας λίγο ύπνο. Στις 9:20 περάσαμε στην Αυστρία όπου ο καιρός συνέχιζε να είναι καλοκαιρινός. Κάποια συνθήματα σε μια χιλιογραμμένη πινακίδα καθυστέρησε περισσότερο μια στάση μας όμως το θέμα διευθετήθηκε και συνεχίσαμε το δρόμο μας χωρίς προβλήματα.

IMAGE (4)(1).jpg

Μπαίνουμε στην Γερμανία στις 15:30 : ο καιρός μοιάζει χειμωνιάτικος και βρέχει. Τα χιλιόμετρα είναι πολλά και η κίνηση έχει πυκνώσει και καθυστερεί την πορεία μας. Όταν πια μπαίνουμε στο Βέλγιο η νύχτα έχει προχωρήσει ενώ αγγίζουμε τα όρια της γοτθικής και έρημης Λιέγης στη 01:00 μετά τα μεσάνυχτα. Κάποιοι Τούρκοι μετανάστες μας βοηθούν να βρούμε το ξενοδοχείο που κλείστηκε τελευταία στιγμή ενώ είχαμε ήδη αναχωρήσει : λένε πως ξέρουν για τη Λάρισα και φεύγουν με τα yearbooks που τους δίνουμε. Φτάνουμε στο ξενοδοχείο με μια απίθανη υπερένταση που μας σπρώχνει όλους έξω στον κήπο του για μπύρες και κουβέντα. Η Τετάρτη ξημερώνει μέσα στην ομίχλη και αφήνουμε τη Λιέγη μετά από ένα βιαστικό πρωινό στις 8:30. Η βροχή πέφτει στη διάρκεια του ταξιδιού ενώ δυο απανωτά δυστυχήματα μπλοκάρουν το δρόμο και μας καθυστερούν. Τελικά στις 3:10 το μεσημέρι περνάμε από το Καλαί στο Ντόβερ με το υποθαλάσσιο τρένο, ένα έργο απίστευτο που μόνο δέος προκαλεί. Στην απέναντι πλευρά όλα πια αλλάζουν, τα δεξιά τιμόνια τους μας δυσκολεύουν. Η κίνηση πριν και αρκετά μετά το Λονδίνο είναι κολασμένη. Τελικά φτάνουμε στο Μάντσεστερ στις 9 το βράδυ και μετά από την εγκατάσταση στο βικτωριανό Best Western κι ένα γρήγορο μπάνιο βγαίνουμε να δούμε τη νυχτερινή όψη της πόλης. Είμαστε τυχεροί καθώς έχουν ήδη αρχίσει οι εκδηλώσεις του Halloween και τα φοιτητικά πάρτυ έχουν τη τιμητική τους. Ένα ατελείωτο καραβάνι από στοιχειωδώς ντυμένες εντυπωσιακά εμφανίσιμες ( … και οι μύθοι πέφτουν ) Αγγλίδες σκορπά στους δρόμους και τα λεωφορεία. Η θηλυκή ημίγυμνη επίθεση διακόπτεται περιστασιακά από σύντομες κουβέντες με τους ντόπιους για ποδόσφαιρο. Όλοι μας περνούν για οπαδούς της Ρόμα. Όταν τους ενημερώνουμε, όλοι μας εύχονται καλή τύχη : κανείς δε μοιάζει να συμπαθεί την Blackburn… Eνα γεμάτο λεωφορείο με τις προτροπές μας φωνάζει ‘‘fuck off Blackburn’’ αλλά και ‘‘ ΑΕL ole’’… Γύρω στις δύο το βράδυ τα καλοντυμένα μοντέλα είναι εντελώς μεθυσμένα, βγάζουν τις γόβες τους και περπατούν ξυπόλυτα στους κεντρικούς δρόμους με τα παπούτσια στο χέρι. Η Πέμπτη έφτασε μαζί με το άγχος για την έκβαση του αγώνα. Περνάμε το πρωινό μας με μια βόλτα στην αγορά του Μάντσεστερ για ψώνια και δώρα. Στις δώδεκα αφήνουμε το ξενοδοχείο μας και το λεωφορείο αναχωρεί για το Όλντ Τράφορντ.
IMAGE 5(1).jpg

Κάνουμε την ξενάγηση στο μουσείο και στο γήπεδο και όταν βρισκόμαστε στην εξέδρα των φιλοξενούμενων τραγουδάμε δυνατά το ‘ ‘Πόσο Σε Αγαπώ’’ : το αποτέλεσμα σε ένα τέτοιο γήπεδο με τέτοια ακουστική είναι ασύλληπτο.


Γύρω στις 15:30 αναχωρούμε για το Blackburn. Φτάνοντας, περνάμε και από την μπουτίκ των Rovers για να καταλήξουμε στο σημείο συνάντησης όλων των βυσσινί οπαδών, στην παμπ ‘‘The fernhurst’’, λίγο πιο πάνω από το γήπεδο.

Οι μπύρες έχουν την τιμητική τους ενώ σχεδόν όλοι στέκονται στα υπαίθρια τραπέζια έξω από τη παμπ για να μπορούν φυσικά να… καπνίζουν. Τα πανό απλώνονται, τα πρώτα συνθήματα ακούγονται πριν αναχωρήσουμε μαζικά για το γήπεδο. Μόλις η ομάδα μας εμφανίζεται για προθέρμανση το σύνθημα : ‘‘ΑΕΛ μπορείς , μπορείς να προκριθείς’’ σκεπάζει τα πάντα. Όλοι μας το πιστεύουμε και το θέλουμε πολύ. Η κερκίδα δεν ησυχάζει δευτερόλεπτο.

IMAGE7(1).jpg
Στο γκολ του Κλέυτον το πέταλο κοντεύει να γκρεμιστεί. Ένας δικός μας συλλαμβάνεται επειδή πέρασε μέσα. Ευτυχώς αργότερα μετά από πολλές συστάσεις, αφήνεται ελεύθερος. Περιμένουμε τη λήξη του ημιχρόνου φωνάζοντας συνέχεια. Το πέναλτυ και η ισοφάριση την τελευταία στιγμή μας αποσυντονίζουν για πολύ λίγο. Στην επανάληψη οι Άγγλοι μπαίνουν δυνατά και επιτέλους οι οπαδοί τους ακούγονται. Είναι τυχεροί και σκοράρουν γρήγορα : αυτό τους δίνει δύναμη να πιέσουν. Από εκείνη τη χρονική στιγμή και μετά η εξέδρα μας δε σταματά ούτε στιγμή μέχρι το τέλος. Όσο τα λεπτά περνούν φωνάζουμε δυνατότερα, πολεμάμε με τις φωνές μας το χρόνο και πλησιάζουμε το στόχο. Οι παίκτες μας συχνά γυρίζουν με σφιγμένες τις γροθιές και μας κοιτάνε. Το Ίγουντ Παρκ σωπάζει. Τραγουδάμε ολομόναχοι όλο και πιο δυνατά και το βλέπουμε να έρχεται… Η πρόκριση στους ομίλους γίνεται πραγματικότητα. Το ταξίδι έχει επιτέλους αποκτήσει το δυνατότερο νόημά του.

333(1).jpg

Ο χρόνος μας πιέζει και πρέπει να φύγουμε βιαστικά. Το πρωί πρέπει να προλάβουμε το τρένο των 7:20 για να περάσουμε από το Ντόβερ στο Καλαί. Επιβιβαζόμαστε στο λεωφορείο και ταξιδεύουμε όλη τη νύχτα ψόφιοι από την υπερένταση του αγώνα. Ένα μπέρδεμα στο Λονδίνο μας καθυστερεί λίγο, όμως τελικά είμαστε νωρίτερα στον προορισμό μας και προλαβαίνουμε το τρένο των 06:45. Με την είσοδο μας στην Γερμανία συναντάμε δύο μεγάλα μποτιλιαρίσματα από δυστυχήματα που κόβουνε τη πορεία μας. Τελικά φτάνουμε στη Νυρεμβέργη στις 19:30. Χρησιμοποιώντας το μετρό βγαίνουμε στην παλιά πόλη. Τα επινίκια γιορτάζονται για μας σε μια τεράστια μπυραρία – ρεστοράν στη Νυρεμβέργη με παραδοσιακά γερμανικά λουκάνικα και πολλές ντόπιες μπύρες. Το πρωί του Σαββάτου αναχωρούμε το πρωί στις 10:15 για να διανύσουμε τα τελευταία 1.900 χιλιόμετρα που μας χωρίζουν από την επιστροφή. Στις 17:30 έχουμε αφήσει πίσω την Αυστρία και μπαίνουμε στην Ουγγαρία. Λίγο αργότερα η πτώση ενός μοτοσυκλετιστή θα μας καθυστερήσει για μια φορά ακόμα και τελικά περνάμε τα σερβικά σύνορα στις 23:00. Ακόμη και μέσα στο λεωφορείο δε παύει να είναι σαββατόβραδο κι έτσι ένα μικρό γλέντι στήνεται με τις τελευταίες προμήθειες αλκοόλ μέχρι που η εξάντληση βυθίζει σχεδόν όλο το λεωφορείο στον ύπνο. Στις 06:00 το πρωί μπαίνουμε στα Σκόπια και δύο ώρες αργότερα, στις 8:15 περνάμε τα ελληνικά σύνορα. Στην τελευταία μας μικρή στάση στον Κορινό όλοι βιάζονται να διαβάσουν αθλητικές εφημερίδες και τον απόηχο της μεγάλης πρόκρισης. Το ταξίδι φτάνει στο τέρμα του στις 10:45 στην πλατεία της Νομαρχίας ξανά και με την αποβίβαση κλείνει τον κύκλο του με τον ίδιο τρόπο που άρχισε : με συνθήματα.
Μετά από 6.430 km που διανύθηκαν σε 150 ώρες και 55 λεπτά, μέσα από 7 διαφορετικές χώρες, καταναλώνοντας 26 κιβώτια νερά και γεμίζοντας 138 σακούλες με σκουπίδια, δεν χωρά πουθενά η ερώτηση αν άξιζε τον κόπο : υπάρχει μόνο η αναμονή μέχρι την επόμενη πρόκληση…