Το GPS που είχαμε στα βανάκια δε μπορούσε να βρει το γήπεδο DSB της Αλκμάαρ , όμως αυτό λίγη σημασία είχε , αφού από τον περιφερειακό δρόμο εύκολα μπορούσε να διακρίνει κανείς το φωτισμένο γήπεδο-στολίδι της μικρής αυτής επαρχιακής πόλης .



Η εικόνα του πετάλου , με τους 1200 όρθιους οπαδούς της ΑΕΛ απλά επιβεβαίωνε ότι ζούσαμε το όνειρο .

Η λήξη του αγώνα μας βρήκε ηττημένους και αποκλεισμένους από την επόμενη φάση του κυπέλλου Ουέφα .

Κι όμως το χαμόγελο δεν έλεγε να φύγει ! Τα πρόσωπά μας συνέχιζαν να λάμπουν , τα χέρια μας συνέχιζαν να χειροκροτούν και το μυαλό μας συνέχιζε να ταξιδεύει …

Δεν ήταν τα αποποινικοποιημένα μαλακά ναρκωτικά , ούτε οι κοπέλες στα αναρίθμητα red lights .Όχι δεν είχαμε χάσει τον Οπαδό μέσα μας κι ούτε είχαμε γίνει ξαφνικά τουρίστες με αφορμή την ΑΕΛ !

Το χαμόγελο δεν έλεγε να φύγει διότι η ομάδα είχε παίξει άλλη μια φορά ωραίο ποδόσφαιρο .

Τα πρόσωπα συνέχιζαν να λάμπουν γιατί στο όμορφο γήπεδο αυτής της επαρχιακής πόλης αντικατοπτρίζονταν το νέο γήπεδο της ΑΕΛ …

Και τα χέρια συνέχιζαν να χτυπούν ρυθμικά επικροτώντας ΟΛΟΥΣ όσους έχουν συνεισφέρει για να φτάσουμε εμείς το βράδυ εκείνης της Πέμπτης να κρεμάμε τα πανό μας στο πέταλο των φιλοξενούμενων του DSB stadion .

Βέβαια το μυαλό συνέχιζε να ταξιδεύει όπως το είχαμε από παλιά μάθει να κάνει . Εξάλλου για κάποιους το ταξίδι δεν τελειώνει ποτέ …

Υ.Γ. Και στην τελευταία ευρωπαϊκή Πέμπτη της ΑΕΛ για φέτος , θα είμαστε εκεί αποδεικνύοντας πως δεν είμαστε μόνο οι χαρές μας αλλά κυρίως τα ταξίδια μας …

10 Δεκεμβρίου 2007

MonsterS IoanninA