Ένα μεγάλο δυσάρεστο ταξίδι ξεκίνησε από την πόλη μας στις 2:45 τα ξημερώματα του Σαββάτου για τους δύο αντιπροσώπους του συνδέσμου μας και τους δύο εκπροσώπους της διοίκησης της ΠΑΕ ΑΕΛ. Ακριβώς τρεις ώρες αργότερα βρισκόμασταν στο ‘Ελ. Βενιζέλος’. Στις 7:30 το πρωί του Σαββάτου το αεροπλάνο της ισπανικής ‘Iberia’ υψώθηκε στον πεντακάθαρο αττικό ουρανό. Τρεις ώρες αργότερα το αεροπλάνο προσγειώνεται στη Μαδρίτη μετά από μια ήσυχη πτήση. Μετά από αναμονή τρεισήμισι ωρών, το αεροπλάνο της  ‘Iberia’ υψώνεται αυτή τη φορά πάνω από τη Μαδρίτη για να διασχίσει τον ωκεανό. Δώδεκα ώρες αργότερα άρχισε η κάθοδος για το αχανές «Μέξικο Σίτι».

Πατάμε στο έδαφος της μεξικάνικης πρωτεύουσας 18:00 τοπική ώρα. Δύο ώρες αργότερα πετάμε για το Μοντερέι και στις 21:30 έχουμε προσγειωθεί στην γενέτειρα του Αντόνιο. Στο αεροδρόμιο υπήρχαν δύο χώροι παραλαβής αποσκευών και επειδή δεν υπήρχε καμία ενημέρωση χωριστήκαμε να περιμένουμε και στις δύο επιλογές. Τελικά οι βαλίτσες βρέθηκαν στο χώρο που επιλέξαμε, εκεί όμως περίμεναν ένας φωτογράφος, ένας δημοσιογράφος, ο Noe , υπεύθυνος επικοινωνίας και δημοσίων σχέσεων της «Ραγιάδος Ντε Μοντερέι», και ο David που έπαιξε τον ρόλο του μόνιμου συνοδού σε όλη τη διάρκεια της παραμονής μας. Τα φλας αρχίζουν να αστράφτουν μέχρι να εξηγήσουμε πως είμαστε απλά εκπρόσωποι των οπαδών και λίγες αργότερα στην έξοδο συμπληρώθηκε η ομάδα με την παρουσία των διοικητικών. Με την ευγενική μας άρνηση για συνέντευξη, την σκυτάλη πήρε η υπεύθυνη μάρκετινγκ της ΠΑΕ Δήμητρα Βασιλάκου για τις πρώτες απαραίτητες πληροφορίες. Επιβιβαζόμαστε σε δύο ξεχωριστά ευρύχωρα αυτοκίνητα και η πρώτη ερώτηση  που μας γίνεται είναι αν έχουμε καλές σχέσεις με την διοίκηση της ομάδας μας, προκαλώντας μας έκπληξη…
Θεώρησαν τρελή τη διάρκεια του ταξιδιού μας για το Μεξικό (27 ώρες) και ήθελαν να μάθουν τον λόγο που το κάναμε. Αμέσως ρωτήσαμε για τη σχέση των διοικητικών και των οργανωμένων στη «Ραγιάδος», και μας απάντησαν πως είναι καλή : ζητήσαμε να έρθουμε σε επαφή με αυτούς και μάθαμε πως είναι οι «La Adiccion». Η διαδρομή στο σκοτάδι δίνει την εντύπωση πως το Μοντερέι είναι μια σύγχρονη μεγαλούπολη. Φτάνουμε στο ξενοδοχείο «CaminoReal», που είναι στην πιο πλούσια περιοχή της λατινόφωνης Αμερικής και αποτελεί το μόνιμο κατάλυμα της ομάδας τους στους αγώνες. Ανεβαίνουμε στα δωμάτια για να αφήσουμε τις αποσκευές και κατεβαίνουμε για φαγητό. Μετά από κοινή απαίτηση των τεσσάρων η μετακίνησή μας από εκείνη τη στιγμή και μετά γίνεται πια με ένα αυτοκίνητο…
Η πόλη του Μοντερέι μαζί με τα περίχωρά του, έχει, σύμφωνα με τα λεγόμενα των συνοδών μας περίπου 5 εκατομμύρια κατοίκους. Εκεί είναι συγκεντρωμένα τα κεντρικά γραφεία των πολυεθνικών ενώ τα μνημεία που υπάρχουν σε πολλά σημεία της πόλης με αναπαραστάσεις χυτηρίων δείχνουν τη σημασία της επεξεργασίας σιδήρου για την περιοχή. Η πόλη χωρίζεται στην πλούσια και την φτωχή της πλευρά στην κυριολεξία από μια γέφυρα. Η συγκεκριμένη εποχή του χρόνου λέγεται «κανίκουλα», ένα τρίμηνο με υψηλές θερμοκρασίες. Στο Μοντερέι υπάρχουν δύο βασικές ομάδες, η «Tigres», και η «Rayados», : στον Βορρά η «Rayados», και στον νότο η «Tigres», είναι απίστευτο πως χωρίζονται από το ποτάμι που διασχίζει την πόλη και έχει τώρα ξεραθεί. Οι δύο ομάδες έχουν πολύ καλές σχέσεις μεταξύ τους σε αντίθεση με τους οπαδούς που βρίσκονται σε συνεχή κόντρα και συχνά στα μεταξύ τους παιχνίδια βγαίνουν λίγο πριν την λήξη του αγώνα και συμπλέκονται έξω από το γήπεδο. Κάποια στιγμή μας ενημερώνουν πως η ‘Rayados’, επιβλήθηκε το απόγευμα της ‘America’, με τον Aldo να σημειώνει το μοναδικό τέρμα. Μας περιέγραψαν τον φόρο τιμής που αποδόθηκε στο γήπεδο στη μνήμη του Αντόνιο, ενώ στο γκολ όλο το πλήθος ήθελε να μπει στο γήπεδο. Αφήνοντας το εστιατόριο ‘La Mexico’, που αντιπροσωπεύει μια παράδοση από το 1908, επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο. Μετά από επικοινωνία με τον σύνδεσμο για τις πρώτες πληροφορίες, καταλήγουμε να παρακολουθούμε στα μεξικάνικα κανάλια αφιερώματα στον Antonio.
Το αφόρητα ζεστό πρωινό της Κυριακής ξεκίνησε όταν στις έντεκα το πρωί μας παρέλαβαν οι συνοδοί μας από το ξενοδοχείο τηρώντας με αυστηρή τυπικότητα το πρόγραμμα και αποφεύγοντας αποκλίσεις ακόμα και σε δικές μας ερωτήσεις-εκκλήσεις. Το μεγαλύτερο εμπόδιο υπήρξε στην επίμονη προσπάθεια μας να μας φέρουν σε επαφή με κάποιους από τους ‘La adiccion’: συνεχείς αναβολές και δικαιολογίες ματαίωναν την πιθανότητα γι’ αυτό. Το ‘Στάντιο Τεκνολόγικο’, βρίσκεται σε μια περιοχή που μοιάζει υποβαθμισμένη, είναι αρκετά φθαρμένο και προδίδει τη μεγάλη του ηλικία : ήδη έχουν ξεκινήσει τα έργα για το νέο τους γήπεδο που θα έχει χωρητικότητα 50.000 θεατές. Ο κόσμος έχει αρχίσει να καταφθάνει, οι πάγκοι με τις φανέλες και τα κασκόλ έχουν πάρει φωτιά. Επιχειρούμε να τους προσεγγίσουμε αλλά οι συνοδοί μας το αποφεύγουν κι’ αυτό. Η εξέδρα της τελετής βρίσκεται στην πλευρά του γηπέδου που δεν υπάρχει πέταλο και κοιτάζει προς το υπόλοιπο γήπεδο. Έχουν αρχίσει να έρχονται οι πολύ κοντινοί άνθρωποι του Antonio : ο Aldo  περνάει κοιτάζοντας με απορία, κάποια στιγμή αργότερα γυρίζει και χαιρετά αμήχανα, ο Alfonso μόλις μας βλέπει, έρχεται και μας χαιρετά. Αμέσως μετά συστηνόμαστε με τον πρόεδρο και τον αντιπρόεδρο της ‘Rayados’, ενώ ο Aldo που έχει ενημερωθεί ποιοι είμαστε, επιστρέφει και συνομιλεί μαζί μας. Ζητάμε να απλώσουμε σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο τη σημαία ‘Keep the faith’, όπως και να τραβήξουμε με κάμερα την τελετή. Τελικά κανένα πανό δεν θα απλωθεί στην διάρκεια της τελετής σε ένδειξη πένθους ενώ ο ένας από εμάς με την κάμερα οδηγήθηκε στον χώρο που είχε προβλεφθεί για τους δημοσιογράφους. Μπροστά από την εξέδρα είχε διαμορφωθεί ο χώρος για τους επισήμους προσκεκλημένους με καθίσματα. Ακριβώς στις δώδεκα το μεσημέρι, μπροστά σε 15.000 θεατές κι ενώ όλοι οι υπόλοιποι συγγενείς είναι ήδη καθισμένοι, εισέρχεται η γυναίκα του Antonio, Σόνια με την τεφροδόχο, μια φωτογραφία του Αντόνιο και τη συνοδεία των γονιών της. Ο κόσμος ξεσπά σε χειροκροτήματα. Η Σόνια αποθέτει την τεφροδόχο και την φωτογραφία και κάθεται στην πρώτη σειρά ακριβώς μπροστά τους. Ο Αρχιεπίσκοπος του Μοντερέι, Φρανσίσκο Ρόμπλες Ορτέγκα αρχίζει την τελετή. Κάποια στιγμή ο Aldo ανεβαίνει στην εξέδρα και μιλά  για τον αδερφό του. Μετά το πέρας της τελετής ο Alfonso και ο Aldo παραλαμβάνουν την τεφροδόχο και αρχίζουν να κάνουν την περιφορά γύρω στο γήπεδο με τη συνοδεία της υπόλοιπης ομάδας ‘Rayados’, και το πλήθος να φωνάζει ‘Tano’, … Στη διαρκείας της διαδρομής τους δίνουμε τη λευκή φανέλα του De Nigris και την τοποθετούν πάνω στην τεφροδόχο. Η κόρη του Μιράντα που σε όλη την διάρκεια της τελετής έπαιζε στο χόρτο, αρχίσει να κλαίει.

 

Μόλις ολοκληρώνεται η περιφορά, ένας ένας οι κοντινοί συγγενείς του Antonio παίρνουν τη φωτογραφία του και την υψώνουν και στο τέλος συγκεντρώνονται στην εξέδρα. Η Σόνια κρατώντας την τεφροδόχο αποχωρεί μαζί με τους γονείς της. Στον χώρο πίσω από την εξέδρα αντιλαμβάνεται την παρουσία μας και από την τεράστια έκπληξη της καταλαβαίνουμε  πως δεν είχε ενημερωθεί γι’ αυτό. Μέσα στο πένθος της και την κόπωση εκδηλώνει την ευγνωμοσύνη και τη χαρά της που μας βλέπει. Αμέσως μετά οι γονείς του Αντόνιο έρχονται και μας ευχαριστούν που βρεθήκαμε εκεί. Πριν η Σόνια  απομακρυνθεί της δίνουμε ένα κείμενο-μήνυμα που μεταφέραμε από τον σύνδεσμο, ενώ αυτή εκδηλώνει την επιθυμία να συναντηθούμε. Πριν αυτό κανονιστεί οριστικά πρέπει να περιμένουμε να δούμε πότε τελικά θα αναχωρήσουμε από την πόλη. Οι διοικητικοί της ομάδας μας προσφέρουν μια σημαία της ΑΕΛ στην Σόνια ενώ ανταλλάσουν λάβαρα με τον πρόεδρο Χόρχε Ουρλιάδες της Rayados. Με την συνοδεία του David οδηγούμαστε επιτέλους στους πάγκους για να αγοράσουμε τα απαραίτητα αναμνηστικά. Μόλις ο κόσμος αντιλαμβάνεται την παρουσία μας πέφτει πάνω μας και γινόμαστε αντικείμενο ακραίων εκδηλώσεων αγάπης. Μοιράζουμε σε λίγα δευτερόλεπτα T-shirts, κασκόλ, yearbook, dvd, ημερολόγια και αυτοκόλλητα του συνδέσμου, φωτογραφίζονται μαζί μας άνθρωποι κάθε ηλικίας. Δυο δημοσιογράφοι στριμώχνονται μέσα στον κόσμο και μας παίρνουν μια μίνι – συνέντευξη ενώ ακολουθούν και οι δηλώσεις των διοικητικών μας που έχουν έρθει κοντά μας. Στο μεταξύ οι συνοδοί μας τα έχουν χάσει, φαίνονται υπερβολικά φοβισμένοι και προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας απομακρύνουν. Μέσα σε αυτό τον πανικό προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε με κάποιους ρωτώντας για τους ‘La Adiccion, όμως άλλοι δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν και άλλοι απέφευγαν να απαντήσουν. Κάποια στιγμή καταφέρνουν και μας μεταφέρουν στο φυλασσόμενο πάρκινγκ του γηπέδου για τους V.I.P. το πλήθος είναι συγκεντρωμένο γύρω από την σίτα και  φωνάζουν για τον ήρωα τους ‘Tano’ , για την Λάρισα… οι περισσότεροι συνεχίζουν να φωνάζουν για ανταλλαγές αναμνηστικών. Εντοπίζουμε επιτέλους κάποιον με μπλούζα La Addicion, και ανταλλάζουμε T-shirts, βγάζοντας πια αυτά που φοράμε μέσα σε έναν πρωτοφανή παροξυσμό του κόσμου. Επιβιβαζόμαστε στο αυτοκίνητο, ο David έχει χάσει χρόνια ζωής με τις σκηνές που έζησε. Το αυτοκίνητο αναχωρεί  πλησιάζοντας την πύλη του πάρκινγκ και ένας μεξικανός τρέχει σαν τρελός πίσω από το αυτοκίνητο κουνώντας στον αέρα το πορτοφόλι του. Στη διαδρομή για το ξενοδοχείο μας «καταδιώκει» ένα αυτοκίνητο με οπαδούς κι ένας από αυτούς κουνά το T-shirt των Monsters και ένα σημαιάκι της Rayados. Μετά την επιστροφή στο ξενοδοχείο, ακολουθεί μια ξενάγηση στο κέντρο της πόλης. Με την κούραση να γίνεται αφόρητη αρχίζει να ευδοκιμεί η ιδέα για αλλαγή των αεροπορικών εισιτηρίων. Καταλήγοντας πάλι στο ξενοδοχείο καταφεύγουμε στην υπηρεσία internet εντός για να στείλουμε τις πρώτες φωτογραφίες στον σύνδεσμο, αντιμετωπίζοντας μεγάλες δυσκολίες με τις ταχύτητες. Τότε επίσης αντιμετωπίσαμε σε απίστευτο βαθμό προβλήματα και με τα κινητά μας καθώς η Σόνια και οι και οι συγγενείς της προσπαθούν να επικοινωνήσουν μαζί μας. Μην γνωρίζοντας πότε τελικά θα πετάξουμε, αρχίζουμε να πακετάρουμε τα πράγματα μας ώσπου τελικά στις δυο το βράδυ μαθαίνουμε πως έγινε η αλλαγή στα εισιτήρια και θα έχουμε ακόμα μια ολόκληρη μέρα στο Μοντερέι… Το πρωί της τελευταίας αυτής μέρας, η Σόνια καταφέρνει τελικά να επικοινωνήσει μαζί μας και κανονίζουμε ένα ραντεβού στο ξενοδοχείο για έναν καφέ χωρίς την παρουσία πια συνοδών και διοικητικών της Rayados… Γύρω στις δώδεκα έρχεται στο ξενοδοχείο η Σόνια με τη συνοδεία των γονιών της. Ξεπερνώντας γρήγορα τα τυπικά και ολοφάνερα συγκινημένη μας αγκάλιασε σαν να έβρισκε τους δικούς της ανθρώπους. Καθίσαμε στο ‘καφέ’ του ξενοδοχείου καθώς παρά την προτίμηση της Σόνιας δεν υπήρχε κάποιος άλλος ιδιαίτερος χώρος στο CaminoReal. Η συνάντηση κράτησε περίπου μία ώρα. Οι πρώτες ερωτήσεις μας είχαν να κάνουν με την μικρή Μιράντα και η Σόνια μας είπε πως προσπαθεί πολύ ν’ αποφύγει τις συζητήσεις ή τις αναφορές για τον πατέρα της που φυσιολογικά προκαλούν αμέσως το κλάμα της. Ταυτόχρονα τόνισε την έκπληξη της αλλά και την χαρά της για το μακρινό και κουραστικό μας ταξίδι: η ίδια ήξερε πολύ καλά πόσο δύσκολο ήταν. Επίσης ρώτησε που ξεναγηθήκαμε και που φάγαμε ενώ πρότεινε και κάποια συγκεκριμένα μέρη. Όταν η κουβέντα άρχισε πραγματικά να περνά στα δύσκολα και στο ζήτημα του Αντόνιο, η Σόνια είπε χαρακτηριστικά πως ο Αντόνιο ήταν επαγγελματίας από την κορφή ως τα νύχια και είναι ακόμα επειδή σίγουρα από κάπου ακόμα μας βλέπει. Μας εκμυστηρεύτηκε πως όλα αυτά τα χρόνια δεν έχανε αγώνα της Μοντερέι, όποια ώρα κι αν χρειαζόταν να στηθεί στην τηλεόραση, για να δει τον αδερφό του να αγωνίζεται: ήταν βέβαιη πως στον αγώνα με την Αμέρικα και στο γκολ του Άλντο, ο Αντόνιο ήταν εκεί…  Εμείς της είπαμε πως ο κόσμος τον αγάπησε γρήγορα γιατί ήταν μαχητής και έδινε όλο του τον εαυτό στην προσπάθεια να γίνει γρήγορα αυτός που μπορούσε και πως αν το ταξίδι ήταν πιο εφικτό από οικονομική αλλά και άποψη χρόνου τότε σίγουρα και άλλοι οπαδοί της ΑΕΛ θα ήταν παρόντες στο αντίο του Αντόνιο στο Μοντερέι. Η Σόνια στην ίσως πιο χαρακτηριστική της φράση, τόνισε πως αφού ήταν γραφτό να φύγει ο Αντόνιο, νιώθει «ευνοημένη» που το κακό έγινε στην Λάρισα και όχι στην Τουρκία ή στην Ισπανία, γιατί στη πόλη μας ένιωθε σαν το σπίτι της. Ο πατέρας της πήρε τον λόγο και είπε πως ενώ έκανε το δύσκολο ταξίδι πανικόβλητος κι ανασφαλής, μόλις έφτασε ανακάλυψε πως υπήρχαν συνεχώς τόσοι άνθρωποι δίπλα τους που φρόντιζαν να λυθούν  όλα τα προβλήματα γρήγορα. Η Σόνια μίλησε για τις προτροπές της στον Αντόνιο ν’ αρχίσει να σκοράρει για να μείνουν στην Λάρισα τουλάχιστον δύο χρόνια καθώς πέρα από την προφανή αγάπη του κόσμου ήθελε να τον δει να κερδίζει και με την αγωνιστική του αξία τον κόσμο της Λάρισας, πράγμα που άλλωστε ήθελε πολύ και ο ίδιος. Η αγάπη του κόσμου ήταν μια πίεση παραπάνω για τον Αντόνιο που ήθελε να τους ευχαριστήσει αλλά και να κατοχυρώσει την παραμονή του στην Λάρισα που τόσο ταίριαζε σ’ ένα οικογενειάρχη και καλό πατέρα σαν αυτόν . Μετά μας έδωσε κάποια δώρα και καρτ-ποσταλ και σε ένα από αυτά έγραψε ένα ευχαριστήριο μήνυμα για όλη την οικογένεια της ΑΕΛ. Η εικόνα της Σόνιας άλλαζε συνέχεια από τη χαμογελαστή ευχαρίστηση της για όλα όσα κάναμε στην μνήμη του Αντόνιο στα δάκρυα του πένθους και της συγκίνησης. Εξέφρασε την επιθυμία της να βρεθεί πάλι στη Λάρισα και πριν τα Χριστούγεννα με την ευκαιρία διαφόρων διαδικαστικών υποθέσεων που εκκρεμούν. Βγαίνοντας από το ‘καφέ’ στην έξοδο του ξενοδοχείου της δίνουμε την σημαία “keep the faith” εξηγώντας πως μέσα από την καρδιά μας προσφέρουμε μια σημαντική σημαία με το σύμβολο του συνδέσμου. Η Σόνια αρχίζει να κλαίει και μας αγκαλιάζει όλους σφιχτά, ενώ παραλαμβάνει τη σημαία με ευλάβεια σα να κρατούσε στα χέρια της την αγάπη όλου του κόσμου της ΑΕΛ. Πρότεινε να κρατήσουμε επικοινωνία δίνοντας όλα τα απαραίτητα στοιχεία ενώ ο πατέρας της ζήτησε να ξαναέρθουμε για να έχει την ευκαιρία να μας φιλοξενήσει στο σπίτι τους… Μόλις φύγαμε από το ξενοδοχείο ζητήσαμε από τον οδηγό να μας πάει στη μπουτίκ της ομάδας. Η μπουτίκ βρισκόταν ακριβώς κάτω από τα γραφεία της διοικήσεως της Rayados. Στην είσοδο μας περίμενε ο Noe, ο υπεύθυνος επικοινωνίας της ομάδας. Μας συνοδεύει στα γραφεία όπου μας περιμένει ο Jorge Urdiales Flores, ο πρόεδρος  της  Rayados. Στην πραγματικότητα η Rayados είναι μια οικογενειακή υπόθεση: ο πατέρας του Jorge ίδρυσε την ομάδα, ο ίδιος έπαιζε ποδόσφαιρο σε αυτή από το 1962 ως το 1967 και σήμερα την διοικεί. Το λάβαρο της ΑΕΛ κοσμούσε ήδη το γραφείο του. Ο πρόεδρος μας δείχνει κορνίζες στο γραφείο του από φωτογραφίες του με τον Πελέ, τον Πασαρέλα ( που ήταν προπονητής στο δεύτερο πρωτάθλημα τους), τον Πέρεθ και άλλα σημαντικά πρόσωπα. Πριν φύγουμε δεσμεύεται να μας βγάλει το βράδυ για φαγητό ρωτώντας τι είδους ακριβώς θέλουμε και απαντάμε ¨μεξικάνικο¨… Κατεβαίνουμε στην μπουτίκ και ψωνίζουμε φανέλες με το όνομα De Nigris και κασκόλ. Ακολουθεί περιήγηση σε κάποια σημαντικά σημεία της πόλης. Το βράδυ στις εννιά συναντιόμαστε για φαγητό με τον πρόεδρο Jorge, τον Noe, τον David και τον γιό του που είναι και αυτός μέλος της διοίκησης. Η αρχική κουβέντα γίνεται μεταξύ των διοικητικών της Rayados και των δικών μας για τις διαφορές στην λειτουργία των ομάδων Ελλάδας και Μεξικού. Από ένα σημείο και μετά προσεγγίζουμε άμεσα τον πρόεδρο για να κάνουμε το είδος της κουβέντας που θέλουμε εμείς. Πρώτος μας ήταν να μάθουμε κάποιες ιδιαίτερες λεπτομέρειες για τον Αντόνιο. Ο πρόεδρος επιβεβαίωσε πως πρώτα απ’ όλα  ήταν οπαδός της ομάδας. Όταν φτάνει 19 με 20 χρονών στη Rayados, όπου ήταν από τα παιδικά τμήματα, δίνεται δανεικός στη θυγατρική «Σαντιγιο» σε μια κωμόπολη δίπλα στο Μοντερέι. Η εξέλιξη του εκεί είναι τόσο ραγδαία και αυτοί αναγκάζονται μόλις έξι μήνες αργότερα να τον πάρουν πίσω. Τον προωθούν στην πρώτη ομάδα και τον πρώτο χρόνο πετυχαίνει 21 γκολ. Η εξέλιξη του συνεχίζει να είναι ραγδαία με σπουδαίες εμφανίσεις που καταλήγουν στην κλήση του στην εθνική ομάδα της χώρας. Η συνολική του παρουσία στη Rayados είναι το σημαντικότερο κομμάτι στην καριέρα του που σφραγίζεται με τις μεταγραφές που ακολουθούν. Ο πρόεδρος τόνισε πως το όνομα De Nigris σε συνδυασμό και με την τωρινή παρουσία του Aldo έχει πια συνδεθεί άρρηκτα με την ομάδα. Κάποια στιγμή περνά η κουβέντα στους οπαδούς τους καθώς έχουμε ακόμα πολλά αναπάντητα ερωτηματικά. Ο πρόεδρος ανέφερε συνοπτικά την ιστορία των ‘La Αdiccion’ που έχουν ιδρυθεί 11 χρόνια πριν. Αποτελούνται κυρίως από πολύ νεαρά άτομα με τους μεγαλύτερους να αγγίζουν τα 26 χρόνια. Ο κύριος όγκος αποτελείται από άτομα της μεσαίας και των κατωτέρων τάξεων όμως υπάρχουν και κάποιοι πολύ πλούσιοι που προτιμούν την παρουσία στο πέταλο που είναι το πιο ζωντανό κομμάτι του γηπέδου και εκδηλώνεται συνεχώς. Στις ερωτήσεις για τις τιμές των εισιτηρίων το φθηνότερο είναι 10 δολάρια και το ακριβότερο 80. Οι οργανωμένοι που καταλαμβάνουν το πέταλο χωρητικότητας 6,000 θέσεων  έχουν όλοι εισιτήρια διαρκείας. Ο πρόεδρος ισχυρίστηκε πως η σχέση της διοίκησης με τους  La Αdiccion, που στεγάζονται δίπλα στο γήπεδο, είναι καλή. Μας ενημέρωσε πως έχουν τα δικά τους προϊόντα και ένα εφημεριδάκι. Γενικά δείχνει πρόθυμος να απαντήσει σε όλα και όπως φαίνεται είναι κλασικός ποδοσφαίρανθρωπος όταν έχει ονομάσει τα σκυλιά του Σισέ και Ντίντα και συχνά ταξιδεύει να δει ευρωπαϊκα παιχνίδια όπως πρόσφατα βρέθηκε στο παιχνίδι Αρσεναλ- Ολυμπιακός. Στο τέλος του δείπνου μας προσφέρουν αθλητικό υλικό της ομάδας σαν αναμνηστικά δώρα. Επιστρέφοντας στο ξενοδοχείο για το τελευταίο βράδυ στο Μοντερέι συναντάμε τον Alfredo, έναν υπάλληλο του ξενοδοχείου που επιτέλους έχει γνωριμίες στις τάξεις των ‘La Adiccion’ και προσφέρεται να μας δώσει πληροφορίες αλλά και να μας φέρει σε επαφή μαζί τους, κάτι που είναι χρονικά αδύνατο γιατί το πρωί αναχωρούμε. Ανταλλάσουμε όμως e-mail και παίρνουμε από αυτόν ένα cd με συνθήματα των οργανωμένων ενώ του δίνουμε dvd του συνδέσμου. Στη συζήτηση μας μαζί του και στην ερώτηση για τη σχέση διοίκησης-οργανωμένων ο Alfredo τονίζει χαρακτηριστικά πως οι ‘La Αdiccion’ έχουν τρέλα με τους ποδοσφαιριστές και δεν ασχολούνται με τους διοικητικούς υπονοώντας έναν ξεκάθαρο διαχωρισμό… Το πρωί λίγο πριν τις επτά μας αναλαμβάνει ο οδηγός ο Jorge για τη διαδρομή προς το αεροδρόμιο. Με το φως της ημέρας είναι πια ορατό πως στην ξεραμένη έκταση του ποταμού έχουν περίπου 40 γήπεδα ποδοσφαίρου, ένα μεγάλο γήπεδο γκολφ και δύο μικρότερα γήπεδα αμερικανικού ποδοσφαίρου… Λίγο μετά τις εννιά το αεροπλάνο της Mexicana υψώνεται στον ουρανό. Μερικές χιλιάδες πόδια ψηλότερα το αχανές Μοντερέι περικυκλωμένο από τα βουνά, μοιάζει να σκαρφαλώνει γύρω στους πρόποδες τους. Το μαρτυρά άλλωστε και το όνομα του: από το “Monte” (βουνό)και το “Ray” (βασιλιάς), ο «Βασιλιάς των βουνών» έμελλε από μια παράξενη μοίρα να κρατήσει κοντά του για πάντα ένα κομμάτι από την μαύρη ιστορία της ομάδας μας...