Η ανατροπή μιας ακόμα διαγραφόμενης ήττας στο Βόλο και η πρόκριση απέναντι στον Εθνικό για το θεσμό του Κυπέλλου ( μετά από δύο συνεχόμενα χρόνια πρόωρων αποκλεισμών) ικανοποίησαν σαν αποτελέσματα, δεν αρκούν όμως και δεν πρέπει να μας καθησυχάσουν. Τα αγωνιστικά προβλήματα της ΑΕΛ είναι ακόμα μεγάλα και φανερά, οι ταχύτητές της συνεχίζουν να είναι μέτριες, τα ατού της είναι μακριά από τον καλό τους εαυτό και το εύκολο σκοράρισμα απουσιάζει. Με ένα δύσκολο πρόγραμμα διαρκείας να βρίσκεται ήδη μπροστά μας είναι αναγκαίο να βρεθούν ΤΩΡΑ οι κατάλληλες κινήσεις που θα στηρίξουν τη βελτίωση της ΑΕΛ σε αρκετά επίπεδα, τόσο έξω από το γήπεδο όσο και μέσα σε αυτό. Σε μια ακόμα ρευστή κατάσταση στη βαθμολογία οι βυσσινί με τις επόμενες παρουσίες τους θα ρυθμίσουν οριστικά τον φετινό στόχο που θα εξαρτηθεί από την άμεση βαθμολογική τους συγκομιδή. Η είσοδος στο νέο γήπεδο που πλησιάζει όλο και περισσότερο απαιτεί να επιστρέψουμε στην αρχική φιλοδοξία της διάκρισης, για να γίνει όμως αυτό πρέπει να υπάρξει νέα προσέγγιση από όλους μας και περισσότερο από αυτούς που θα μεταδώσουν στους ποδοσφαιριστές τα δεδομένα αυτά, τις απαιτήσεις της ομάδας, το αναγκαίο επίπεδο επαγγελματισμού και συνέπειας και περισσότερο από όλα τη ΣΗΜΑΣΙΑ που έχει αυτή η ομάδα για ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ. Η κεφαλή της ΑΕΛ και η διοίκηση συνολικά δεν έχουν πια την πολυτέλεια να ηρεμήσουν με την κλεμμένη νίκη στο Βόλο και την πρόκριση επί του Εθνικού. Χρειάζεται εγρήγορση, θάρρος και δουλειά για να βρούμε το δρόμο μας και περισσότερο να μην κρυφτεί κανείς πίσω από παυσίπονα αποτελέσματα εξαιρέσεις. Ταυτόχρονα πέρα από τις αγωνιστικές διορθώσεις η ΑΕΛ, ξεκάθαρα πια, χρειάζεται πιο αυστηρή προστασία από τρίτους. Οι αλλόκοτες διαιτητικές αποφάσεις και οι παράλογες τιμωρίες αυτής της εβδομάδας δείχνουν πως υπάρχουν πολλοί πρόθυμοι να μας σπρώξουν στον γκρεμό αν βέβαια εμείς σταθούμε κοντά και γυρίσουμε ήρεμοι την πλάτη...