Πάντα είναι πολύ δύσκολο σε μια απροσδόκητα άσχημη εξέλιξη σαν αυτή που ζούμε τον τελευταίο μήνα να ξέρεις πως οι αποφάσεις σου θα έχουν το αποτέλεσμα που περιμένεις. Και πάντα σε τέτοιες καταστάσεις η μιζέρια φέρνει συγκρούσεις. Άλλωστε όποιο δρόμο κι αν ακολουθήσεις κάποιοι θα βρεθούν να σε σημαδεύουν με τα βέλη.

Φωνάζεις για την ΑΕΛ ως την τελευταία ανάσα είσαι φλώρος, τσιράκι, κατευθυνόμενος από την διοίκηση . Μπλοκάρεις  ένα ανεπιθύμητο όνομα σε όλη την οικογένεια της ΑΕΛ, τη μια μέρα υπηρετείς μια μεγάλη οπαδική νίκη, την άλλη τόσο εύκολα στέρησες από την ομάδα σου έναν προπονητή που γνώριζε τον αντίπαλο σαν την παλάμη του. Όταν δεν πάει πια άλλο μπλοκάρεις το λεωφορείο της ομάδας γιατί τα λόγια τέλειωσαν πια (όπως και οι προειδοποιήσεις από νωρίς σσσ …Σέρρες…) και μεταμορφώνεσαι σε βασικό υπαίτιο για το μεταγραφικό πρόβλημα. Πέρα από τις γνώμες, τις χίλιες διαφορετικές φωνές, τις εκτιμήσεις του καθένα, τις αποθεώσεις και τις κατηγορίες, ΕΝΑ είναι τελικά που μένει , που υπάρχει και μπορεί ν’ αλλάξει κάτι στην προσπάθεια για την επιβίωση: ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ. Τα λόγια στο ραδιόφωνο, τα σχόλια στο διαδίκτυο , οι κουβέντες στις παρέες οφείλουν να γίνουν τώρα φωνή και στήριξη: στήριξη στο σύμβολό μας, την ιστορία μας, τη διαφορετικότητά μας. Μόλις τελείωσε η παρτίδα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μπορούν ν’ ακολουθήσουν όλα τα υπόλοιπα,