Και ξαφνικά όλοι ανακάλυψαν το ελληνικό ποδόσφαιρο… Το σίχαμα, τη ξεφτίλα, την ντροπή, την αηδία… Ολόκληρος μηχανισμός κινήθηκε από την στιγμή που έληξε το ντέρμπι σαν κάποιος από τους δύο δυνάστες του ελληνικού ποδοσφαίρου να τσαλάκωσε τον άτυπο άγραφο νόμο των απατεώνων. Και είχαμε στο πιάτο τα δύο άκρα να οργιάζουν μαρτυρώντας πως τελικά μας αξίζουν όλα αυτά που παθαίνουμε σαν φίλαθλοι και οπαδοί…


Κι όλα μαζί λίγα μόλις 24ωρα μετά τον οχετό διαρκείας του Μπέου. Και σχεδόν ξεχάσαμε πως έχουμε κι εμείς κυνηγηθεί από τη διαιτησία.

Όμως η δική μας περίπτωση απαιτεί μικροσκόπιο: Χωρίς εφημερίδες, κανάλια, ραδιόφωνα πανελλαδικής εμβέλειας, χωρίς μηχανισμό προώθησης, το πρόβλημα παραμένει δικό σου ακόμα κι αν αυτό σε σπρώχνει ύπουλα στην καταστροφή.
Όταν όμως αποφασίζεις ν’ ασχοληθείς με το ποδόσφαιρο και δεν ξέρεις, οφείλεις να μάθεις με ποιους έχεις να κάνεις και να πάρεις τα μέτρα σου. Απαγορεύεται να βαρεθείς να διαφυλάξεις τους κόπους σου και τα κεκτημένα σου, απαγορεύεται να υποτιμήσεις το μέγεθος της αλητείας και της βρωμιάς. Δεν περιμένεις να ζήσεις την υστερία αυτής της εβδομάδας για ν’ ανακαλύψεις και να εκτιμήσεις τον ιδιαίτερο πολιτισμό του ελληνικού ποδοσφαίρου. Οφείλεις να ξέρεις πως ο «ξεβράκωτος κώλος» μόνο μια κατάληξη μπορεί να έχει σε αυτή τη χώρα…